ΙΣΤΟΡΙΑ

Από το βιβλίο του Δρ. Δ.Ε. Λιάκουρη, : «Αυλώνας Αττική (Σάλεσι ή Κακοσάλεσι). Ανατρέχοντας στις ρίζες. Ιστορία – Λαογραφία – Αναμνήσεις – Φυσικό Περιβάλλον», Εκδόσεις Αυλώνας, 1997

Το Γυμνάσιο

avlona-old-1 avlona-old-2

avlona-old-3 avlona-old-4

Αμέσως μετά την απελευθέρωση και γύρω στο 1945-46 οι νέοι που πέρασαν τη φοβερή δοκιμασία της κατοχής, άρχισαν σιγά-σιγά να συνέρχονται κι η πείνα που μέχρι τότε απειλούσε τη φυσική επιβίωσή τους, άρχισε να υποχωρεί. Η Παιδεία είχε περιοριστεί στο Δημοτικό σχολείο, αλλά πολλοί νέοι που έβλεπαν το μέλλον τους αβέβαιο άρχισαν ν’ αναζητούν γυμνασιακή μόρφωση παίρνοντας τους δρόμους που οδηγούσαν στα γυμνάσια των γύρω περιοχών. Μερικοί ήρθαν στην Αθήνα, ελάχιστοι στη Χαλκίδα, ο μεγαλύτερος όμως αριθμός έδωσε εισιτήριες εξετάσεις και γράφτηκε στο Γυμνάσιο Σχηματαρίου. Οι τελευταίοι – μεταξύ των οποίων κι ο γράφων – ήταν οι πιο γραφικοί και ταλαιπωρημένοι. Οι παλιότεροι τους θυμούνται καλά. Κάθε Δευτέρα πρωί μ’ ένα πακέτο βιβλία και τετράδια δεμένα με χοντρό σπάγγο στο’ να χέρι και το ταγάρι ή τα καλάθια με τα τρόφιμα της εβδομάδας στ’ άλλο, έκαναν ομαδική κατάληψη των διαδρόμων των βαγονιών του τρένου και δημιουργούσαν προβλήματα στους επιβάτες και το προσωπικό των σιδηροδρόμων.

Την περίοδο 1946-47, μια επιτροπή του χωριού που την αποτελούσαν οι: Ευάγγ. Λιάκουρης του Δημ., Δημ. Παπακωνσταντίνου (δάσκαλος), Π. Γραίγος του Αλ. και Σπ Δάκος του Ιωαν, πήρε την πρωτοβουλία να κινηθεί για την ίδρυση Γυμνασίου στον Αυλώνα, που και κεφαλοχώρι ήταν και συγκοινωνία καλή είχε και περιβαλλόταν από πολλά μικρότερα χωριά σε κοντινή σχετικά απόσταση (Ωρωπός, Μαλακάσα, Μήλεσι, Συκάμινο, Οινόφυτα, Αγ.Θωμάς κλπ.). ‘Έτσι η επιτροπή επισκέφτηκε το μετέπειτα (1948-49), Υπουργό Παιδείας και βουλευτή Αττικοβοιωτίας Δημ. Βουρδουμπά, στον οποίο εξέθεσε το αίτημα των περισσοτέρων κατοίκων της κοινότητας για την ίδρυση Γυμνασίου στον Αυλώνα. Μετά από πολλές παραστάσεις, τρεχάματα και διατυπώσεις, το Υπουργείο πήρε την απόφαση και το 1948 ίδρυσε το Γυμνασιακό Παράρτημα Αυλώνα (ΓΠΑ). Τούτο στην αρχή ήταν τριτάξιο και στη συνέχεια έγινε εξατάξιο, παράρτημα του Θ’ Γυμνασίου Θηλέων Αθηνών για λίγα χρόνια. Για πολύ μικρό χρονικό διάστημα αποτέλεσε παράρτημα του Γυμνασίου Μενιδίου και στη συνέχεια παράρτημα του Β’ Γυμνασίου αρρένων; Έτσι τα πρώτα απολυτήρια που δόθηκαν, είχαν τον τίτλο Β’ Αρρένων Αθηνών, μέχρις ότου το Γυμνάσιο έγινε αυτοτελές. Το ΓΠΑ στην αρχή στεγάστηκε στο σπίτι του Ν. Πολίτη, ενώ συμπληρωματικές αίθουσες νοικιάστηκαν στα διπλανά σπίτια, των Ν. Γεωργίτσα και Θ. Ηλ. Παπαθεοδώρου. Τα δυο σπίτια βρίσκονται και σήμερα στην ίδια κατάσταση. Στη συνέχεια και μετά το 1954 μεταστεγάστηκε στο διόροφο σπίτι του Ευαγγ. Ηρ. Σαμπάνη, μέχρις ότου η Υδάτων, σημερινή ΕΥΔΑΠ, παραχώρησε το οικόπεδο του εργοταξίου της εκεί κατασκευάστηκε το σημερινό. Οι πρώτοι γυμνασιόπαιδες που φοίτησαν στο Γ.Π.Α αμέσως μετά την ίδρυσή του ήταν οι Αυλωνίτες μαθητές του Γυμνασίου Σχηματαρίου, άλλοι που ‘ρθαν απ’ την Αθήνα, τη Χαλκίδα και τα γύρω χωριά ( Αγ. Θωμά, Ωρωπό και κυρίως τη Μαλακάσα) και τέλος οι μαθητές που απολύθηκαν απ’ το Δημοτικό σχολείο την εποχή εκείνη. Οι δυσκολίες στην αρχή ήταν ότι το Γυμνάσιο είχε σοβαρές ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, η κάλυψη των ωρών διδασκαλίας γινόταν μ’ απογευματινά μαθήματα ή και κυριακάτικα ακόμα. Τα εποπτικά μέσα διδασκαλίας ήταν ανύπαρκτα κι η έλλειψη βιβλίων αισθητή. Ο αριθμός σε κάθε τάξη ήταν πολύ μικρός. Η Η’ τάξη (σημερινή Γ’ Λυκείου) πρωτολειτούργησε με 5 μαθητές, η Ζ’ (σημερινή Β’ Λυκείου) με μαθητές κι οι κατώτερες τάξεις από 20-30 μαθητές. Βέβαια τούτο είχε και την καλή του όψη, γιατί τα μαθήματα γίνονταν κατά τρόπο φροντιστηριακό. Το Γ.Π.Α. άρχισε να λειτουργεί με 50-60 μαθητές, αριθμός ο οποίος έφθασε τους 180-220 κατά τον τρίτο χρόνο λειτουργίας. Κι όμως το Γυμνάσιο αυτό έδωσε τους πρώτους γυμνασιόπαιδες στο χωριό (οι απόφοιτοι γυμνασίου τότε ήταν ελάχιστοι και δακτυλοδεικτούμενοι). Με τους τότε πρώτους απόφοιτους των ετών 1952-56 και τους πρώτους επιτυχόντες στις Ανώτατες, Ανώτερες και Στρατιωτικές Σχολές έδωσε και την πρώτη σειρά επιστημόνων του χωριού.

Το Γ Π Α ανέπτυξε αξιόλογες αθλητικές δραστηριότητες. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, ότι στους πανμαθητικούς αγώνες της Δ’ Εκπαιδευτικής Περιφέρειας που ‘γιναν στη Θήβα το 1952, το Γ.Π.Α. Πήρε μια Πρώτη νίκη στο τριπλούν (Δημ. Ε. Λιάκουρης) και δυο δεύτερες: σφαιροβολία (Αθαν. Ζαρογκίκας) και 1000 μ. (Μιχ. Λιβάνιος). Για να γίνει κατανοητή η σημασία αυτών των νικών, αρκεί να σημειωθεί, ότι το Γ.Π.Α. συμμετείχε με 10 μαθητές – αθλητές, ενώ τα γυμνάσια Θηβών, Λειβαδιάς, Ορχομενού κλπ. με περισσότερους από 60 το καθένα.

Ο πρώτος Διευθυντής του Γυμνασίου Αυλώνα ήταν ο μαθηματικός Αντρέας Σαράφης, που τον διαδέχτηκε ο φιλόλογος Αβραμίκος. Πρώτοι καθηγητές ήταν οι φιλόλογοι: Γ. Κομίνης, Γ. Ζαμπέλης, Αγγ. Πάτρα, Πόπη Στασινοπούλου, Ιωάννα Φλέγκα, Ματθ. Τιράνα, Γρηγ. Κούκουρα, Ι. Λουκάς, οι μαθηματικοί: Παπαδάκη και Ξυγκάκης, οι φυσικοί Γ. Ρούσης, Ροζακέας και Ι. Στέρπης, ο θεολόγος Γιάννης Γκιζελής και ο γυμναστής Περδίκης.

Οι μαθητές του Γυμνασίου έδωσαν μια ζωντάνια στο χωριό, στο οποίο πραγματικά κάτι άλλαξαν απ’ την παλιά εικόνα του με τις δραστηριότητες τους. Άρχισαν οι παρελάσεις με τη σημαία, τη σάλπιγγα και το ταμπούρλο, οι λαμπαδηφορίες, οι γυμναστικές επιδείξεις κ.α. Οι μαθήτριες κυκλοφορούσαν με τις μαύρες ποδιές και τους άσπρους γιακάδες (αργότερα έγιναν μπλε), ενώ οι μαθητές με το μαλλί κοντό φορούσαν το πηλήκιο με την κουκουβάγια Οι περισσότεροι μαζευόμασταν στο βιβλιοπωλείο του Ηλία Νικητόπουλου, που ξεκίνησε ως εφημεριδοπώλης, απέναντι από το σιδηροδρομικό σταθμό και δίπλα στο καφενείο του Γιάννη Σιδέρη. Ήταν ο άνθρωπος που ‘φερνε τα γυμνασιακά βιβλία κι όλα τα άλλα σχολικά είδη. Ο καθηγητής Γιάννης Γκιζέλης είχε δημιουργήσει τα κατηχητικά σχολεία και τη σχολική χορωδία που ‘ψελνε στην εκκλησιά.

Ο Διευθυντής του Γυμνασίου Ανδ. Σαράφης, ίδρυσε ομάδα προσκόπων από γυμνασιόπαιδα, η οποία όμως διαλύθηκε μετά από λίγο καιρό, όταν αυτός μετατέθηκε στην Αθήνα. Την προσκοπική ομάδα καθοδηγούσαν αρχικά στελέχη του Σ.Ε.Π. που συχνά επισκέπτονταν το χωριό από την Αθήνα και τη Χαλκίδα. Σε συγκεντρώσεις που γίνονταν, μαθαίναμε τον ομαδικό τρόπο ζωής και διασκεδάζαμε με διάφορα ομαδικά παιχνίδια. Οι μαθητικές εξωσχολικές δραστηριότητες περιελάμβαναν και δενδροφυτεύσεις σε διάφορες περιοχές του χωριού. Τα κυπαρίσσια για παράδειγμα που ‘ναι αμέσως και κάτω από τις γραμμές του τρένου στο σιδηροδρομικό σταθμό φυτεύθηκαν από τους μαθητές του Γυμνασίου το 1950. Αντιπροσωπείες μαθητών έκαναν επισκέψεις στα Γυμνάσια, των οποίων Παράρτημα ήταν εκείνο του χωριού. Μια τέτοια επίσκεψη κάναμε στο Θ’ Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών της οδού Λιοσίων. Δεκαέξι αγόρια που επιλεγήκαμε ν’ αποτελέσουμε την αντιπροσωπεία του Γυμνασίου μας, δεν μπορούσαμε να κρύψουμε τη χαρά μας. Πιστεύαμε ότι είμασταν οι τυχεροί που θα επισκεφτόμασταν ένα γυμνάσιο θηλέων με περισσότερα από 400 κορίτσια. Φτάσαμε το πρωί με ένα μισθωμένο λεωφορείο από το χωριό. «Σχηματίστε δυάδες» φώναξε ο Διευθυντής Ανδρέας Σαράφης «κι όταν ανοίξει η πόρτα να μπείτε ήσυχα και σεμνά». Μέσα απ’ τον ψηλό μαντρότοιχο ακούγονταν σι φωνές των μαθητριών που ‘χαν γεμίσει το προαύλιο και ειδοποιημένες περίμεναν τους λεβέντες του Αυλώνα.. !! Η υποδοχή μας έγινε μέσα σ’ ένα πανδαιμόνιο φωνών. Σε λίγα λεπτά είχαν διαλυθεί οι δυάδες μας και παραδοθήκαμε στο πλήθος των κοριτσιών. Μας μαύρισαν στα τσιμπήματα και στις καρπαζιές, μας έσπρωχναν, χάσαμε τις κουκουβάγιες μας, σκίστηκαν τα ρούχα μας. Έγινε πανδαιμόνιο. Οι γυμνασιάρχες τα ‘χαν χαμένα. Φώναζαν κι εκλιπαρούσαν για ησυχία. «Σας παρακαλούμε να βρεθούν τα παιδιά»!. Λίγο αργότερα μας μάζεψαν σε μια γωνιά σκέτα ερείπια. Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα γέλια τους. Είμασταν αξιολύπητοι. Ακολούθησαν οι αμοιβαίες προσφωνήσεις που κανείς όμως δεν παρακολουθούσε. Η λύτρωση ήρθε μετά μια ώρα, όταν οι μαθήτριες μπήκαν στις τάξεις και μπορέσαμε να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο μας που ξεκίνησε γρήγορα για το χωριό…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: